Daar ben ik weer, terug van vakantie. En, zoals beloofd, ik heb ze gegeten op vakantie hoor: oesters! Ik had voor mijn eerste oester-ervaring een mooie plek uitgezocht: San Sebastian, in het Spaanse Baskenland. Niet zover van de Franse Atlantische kust waar onze tent geparkeerd stond. San Sebastian beschikt over een kleine vissershaven, waar zich ook heerlijke, simpele visrestaurantjes gevestigd hebben.

Uiteraard krijg je hier de meest verse vis, schaal- en schelpdieren geserveerd. Alles alleen in het beste seizoen. En zo kon het dus gebeuren dat mijn mooie oester-plan in de haven van San Sebastian in het water viel, want juli valt, samen met mei, juni en augustus, niet in het oesterseizoen. Voor de trivia liefhebbers onder ons, daar komt ook de Franse naam voor oesters vandaan: huitres, huit (8) r’s, voor alle 8 maanden waarin een ‘r’ voorkomt, van september tot april. Maar dus niet in juli.

Goed dat men daar in San Sebastian niet zwicht voor de druk van de toerist. Ze verkopen het gewoon niet. In tegenstelling tot de Fransen, die zich daar blijkbaar niet zo druk om maken, althans, niet in Saint-Girons aan zee, waar ik alsnog oesters ben gaan eten, ook al was het dus niet het goede seizoen. Want tja….als ik me iets heb voorgenomen (en hier heb neergeschreven), dan moet het natuurlijk ook gebeuren!

Ik bestelde 6 oesters, nummer 3, Marennes (op aanraden van Connie, die wat tips achterliet naar aanleiding van mijn vorige artikel). Ik kreeg ze geserveerd op een bedje van ijs, met wat rode uitjes in wijnazijn, precies zoals Connnie voorstelde. Dat leek de goede kant op te gaan! Er zat veel water in de schelpen (tot aan de rand), en ik vroeg me af of men dat had gedaan om ze tegen uitdroging te beschermen en of ik geacht werd dat ook mee naar binnen te slurpen. Ik besloot een beetje te expirimenteren en er eerst maar eens eentje naturel te proeven.

Oester 1, met water en al: gatver, dit is gewoon een slok zeewater. Dat water hoort er vast niet bij.
Oester 2, afgegoten: oke, nu proef ik meer oester, niet zo zout, ik heb wel kippenvel over mijn hele lijf.
Oester 3, afgegoten met lepeltje azijn: jak zuur, ik proef geen oester meer.
Oester 4, minder azijn: nog steeds te zuur
Oester 5, nog minder azijn, met stukjes ui: moet je nou kauwen op die oesters of ze zo doorslikken?
Oester 6, een druppeltje azijn en wat stukjes ui: slurp…niet te zout, niet te zuur, maar is dit het dan?

Zoals je leest, geen liefde op het eerste gezicht dus, ik en oesters. Maar ik ben vast van plan om ze nog een paar keer te proberen, en dan wel in het seizoen, dan weet ik in ieder geval dat het niet daaraan ligt, dat ik ze niet bijzonder lekker vind. Mocht je nog tips hebben voor mijn volgende poging; laat maar horen!

Volgend artikel vertel ik je meer over het prachtige San Sebastian en wat we daar zoal aten in plaats van de geplande oesters.

Gerelateerde berichten